Van één onbegrijpelijke alinea naar vijf boeken

Tijd om één studie-alinea te ontcijferen: 15 minuten. Zelfgemaakte stroomdiagrammen: 1. Psychologiemodules: 5. Boeken die daar onmogelijk allemaal in pasten: ook 5. Geschreven hoofdstukken: laten we positief blijven.

Vorige week beloofde ik dat ik aan hoofdstuk één zou beginnen. Vanmorgen zette mijn Lunbie een houten kist uit Fortella naast mijn bureau. Daarin: 36 genummerde bouwstenen. Subtiele boodschap ontvangen.

Toen ik aan mijn psychologieopleiding begon, bestond Sonnera nog niet. Ik probeerde vooral te begrijpen wat er in mijn studieboek stond. Dat was al een project op zich. Sommige teksten waren zó ingewikkeld geschreven dat ik een kwartier over één alinea deed. Bij de inleiding maakte ik uiteindelijk zelf een compleet stroomdiagram. Toen het af was, keek ik ernaar en dacht: Waarom stond dit niet gewoon in het boek?

Ik wilde psychologie uitgelegd zien in normale taal. Of nog beter: met kinderlogica. Niet kinderachtig. Gewoon duidelijk. Mijn opleiding bestond uit vijf grote onderdelen: praktische, persoonlijke, medische, sociale en klinische psychologie. Dat paste natuurlijk nooit in één kinderboek. Dus maakte ik er vijf. Probleem opgelost.

Tot bleek dat Praktische Psychologie alleen al uit 36 lessen bestond. Dat werden de 36 bouwstenen van boek één. En toen ontdekte ik iets bijzonder onhandigs: 36 lessen zijn nog geen verhaal.

Dus kwamen Milo en Nova. Lunbies. Fortella. Een verdwenen licht. Een groter mysterie dat vijf boeken nodig heeft om opgelost te worden. En ergens tussendoor groeide Sonnera uit plekken die verrassend dicht bij huis liggen, gewoon hier op Goeree-Overflakkee.

Mijn Lunbie heeft inmiddels bouwsteen nummer één op mijn bureau gelegd: Inleiding tot de psychologie. Daarnaast ligt een pen. En een hamer. Ik vermoed dat ik niet nóg een week wegkom met wereldbouwen.

---

WERELDCOURANT SONNERA

Nieuwe verhalenopschrijver gekozen op opvallend weinig bewijs

FORTELLA — Sonnera heeft een nieuwe verhalenopschrijver. Dat is althans wat vanmorgen vanuit Fortella werd meegedeeld. De verhalenopschrijver zelf schijnt hiervan nog niet officieel op de hoogte te zijn.

De keuze is gevallen op Patricia van der Laan, woonachtig op een eiland buiten Sonnera dat volgens meerdere inwoners “verdacht bekend voorkomt”. Hoe de selectie precies tot stand is gekomen, wordt inmiddels onderzocht. En dat blijkt nodig.

Fortella vond het eigenlijk vrij duidelijk

Volgens een timmerman uit Fortella waren er voldoende aanwijzingen. “Nou, luister. Die gast van die kabouters woonde toch ook op dat eiland?” Hij bedoelde vermoedelijk Rien Poortvliet. “Precies. En die andere schrijver, met dat kleine mannetje dat hem verhalen kwam vertellen…” Dick Laan? “Ja, die. Zij heet ook Van der Laan.” De timmerman zweeg even. “Nou ja. Een stukkie dan.”

Volgens Fortella waren daarmee drie belangrijke zaken vastgesteld: eiland, fantasiewezens en Van der Laan. “Hoeveel bewijs wil je hebben?”

Lumhaven wilde aanzienlijk meer bewijs

In Lumhaven werd bezwaar gemaakt. “Alleen een achternaam betekent natuurlijk niet dat iemand kan schrijven.” Een kleine onderzoekscommissie werd samengesteld om uit te zoeken of Patricia daadwerkelijk geschikt was. Er werden vragenlijsten opgesteld. Bronnen verzameld. Er kwam een beoordelingsformulier. Daarna wilde iemand eerst criteria vaststellen waaraan het beoordelingsformulier moest voldoen.

De commissie is nog steeds niet terug. Dat onderzoek loopt inmiddels zo lang dat Fortella ondertussen gewoon verder is gegaan.

Floraan zag vooral mogelijkheden

In Floraan maakte men zich minder zorgen over het ontbreken van aantoonbare schrijfervaring. “Maar ze is toch begonnen?” Ja. “En daarna niet gestopt?” Ook waar. “Nou dan.”

Er werd nog opgemerkt dat Patricia ondanks een psychologieopleiding, twee bedrijven, een aanzienlijke hoeveelheid wereldbouw en een boek dat nog geschreven moet worden, koppig blijft volhouden dat dit een uitstekend idee is. Een inwoner van Floraan knikte tevreden. “Het is een doorzetter joh. Geen zorgen.” Dat was blijkbaar de creatieve onderbouwing.

De procedure werd afgerond

Omdat wachten op Lumhaven volgens Fortella “ook een manier is om nooit iets af te krijgen”, werd besloten de benoeming alvast door te zetten. Er werd geen contract opgesteld. Geen gesprek ingepland. En niemand vroeg Patricia of ze de functie eigenlijk wilde.

Haar Lunbie kreeg simpelweg de benodigde materialen mee. Een kaart. Een pen. En een houten kist met 36 genummerde bouwstenen. Vanmorgen is vastgesteld dat de kist haar torenkamer heeft bereikt. Daarmee beschouwt Fortella de benoeming als officieel.

Eén probleem

Dick Laan kreeg volgens de verhalen bezoek van Pinkeltje, die hem over zijn avonturen kon vertellen. Patricia kreeg een Lunbie. Lunbies praten niet.

Ze zal dus zelf uit brieven, kaarten, voorwerpen, verslagen en alles wat in haar torenkamer verschijnt moeten zien te achterhalen wat Sonnera precies opgeschreven wil hebben. De Wereldcourant heeft gevraagd of dat niet een belangrijk detail was om vóór haar benoeming te bespreken.

Fortella laat weten: “Ze heeft toch een pen?”

Patricia zelf denkt naar verluidt nog steeds dat ze gewoon bezig is met het schrijven van een kinderboek. Wij zien vooralsnog geen reden om haar ongerust te maken.